तुझी ती भयाण निःशब्दता...
बालपणी मोठे होण्याची स्वप्ने पाहणाऱ्या तुला बालपणाच्या मोहक आठवणींची साद येत आहे का
लहानपणी दगडावर ठेच लागताच डोळ्यांतून घळघळ पडणाऱ्या अश्रुधारांचा ओलावा तुला जाणवत आहे का
मित्रांसोबत केलेल्या धमाल मस्तीची आणि खोडकरपणाची धुंदी तुला आठवत आहे का
किशोरवयात झालेल्या पहिल्या प्रेमाची अन् चोरून चोरून एकमेकांना पहण्यातली एकमेकांना भेटण्यासाठी केलेल्या धडपडची गंमत तुझ्या मनाला आल्हाददायक वाटते का
तरुणपणी खांद्यावर पडलेल्या जबाबदारीची अन् कुटुंबाला सांभाळताना सर्वांच्या गरजा पूर्ण करण्याच्या तुझ्या घालमेलीची झळ तुला लागत आहे का
समाजासाठी व कुटुंबासाठी कितीतरी दुःख असून सुद्धा चेहऱ्यावर हसू ठेवणाऱ्या तुला त्या तुझ्या हास्यातला निरर्थकपणा आठवत आहे का
स्वतःचे मन मारून इतरांना खुश ठेवण्यासाठी नेहमी झटणाऱ्या तुला आज सर्वांच्या डोळ्यांतले तुझ्यासाठीचे अश्रू दिसत आहेत का
आयुष्याच्या शेवटच्या क्षणाला तुझ्या तन मन सर्वांगाला होत असलेल्या वेदनांना तू अजूनही अनुभवत आहेस का
शरीरातून प्राण निघून गेल्यावर तू जिवंत असताना तुला कधीही चांगले न बोलणाऱ्या लोकांना रडतांना पाहून तुला राग येत आहे का
तुझ्या थंड शरिराजवळ बसून तुझ्यावर खऱ्या मनाने प्रेम करणाऱ्या लोकांची साद तुला ऐकू येत आहे का
तुझ्या मुखातून निघणाऱ्या प्रत्येक शब्दाला झेलणाऱ्या तुझ्या मित्रांना तुझी ही निःशब्दता नको आहे
त्यांच्यावरचे तुझे प्रेम दाखवण्यासाठी एकदा तरी तू परत उठशील का
आयुष्याचे दिवस इतरांसाठी घालवणाऱ्या आपल्या लोकांशी न बोलता राहू न शकणाऱ्या तुझी ही निःशब्दता सर्वांना टोचत आहे
परत...परत एकदा तुला तुझ्या प्रेमळ डोळ्यांनी आपल्या माणसांना पाहता येईल का
फक्त आणि फक्त तुझ्या लोकांसाठी तूला ही निःशब्दता तोडता येईल का...??
